در نخستين ماه  بهاري  مسلمانان عيدي را تجربه ميكنند

اينك مردي مي آيد  از جنس نور و محبت ..

مردي از تبار ايمان و امانت ...

مردي كه جمله ها در توصيف جمال يوسف گونه اش زيباييها را مي كاوند

و باز مقصرميمانند ...

آري  محمد(ص) مي آيد ، مردي كه تلأ لو خورشيد در برابر نور جبينش

عاشقان عیدتان مبارک باد

زمين و آسمان مكه آنشب نور باران شد

و دست باغبان آفرينش در چنان حالت

سر گل آفريدن داشت

شگفتي خانه ام القري در انتظار رويدادي بود

شب جهل و ستمكاري

به اميد طلوع بامدادي بود

سراسر دستگاه آ فرينش اضطرابي داشت

و نبض كائنات ا ز انتظاري دم به دم ميزد

همه سياره ها در گوش هم آهسته مي گفتند:

كه امشب نيمه شب خورشيد مي تابد

ز شرق آفرينش اختر اميد مي تابد

آن حال آمنه در عالم سرگشتگي مي ديد

ببام خانه اش بس آبشار نور مي بارد

و هر دم يك ستاره در سرايش مي چكد رنگين و نوراني

و زين قدرت نمايي ها نصيب اوشگفتي بود و حيراني

در آن دم مرغكي را ديد با پرهاي ياقوتي

و منقاري زمرد فام

به سويش پر كشيد از بام

و در صحن سرا پر زد

و پرهاي پرندين را به پهلوي زن درد آشنا ساييد

به ناگه درد او آرام شد آرام

به كوته لحظه اي گرداند سر را آمنه با هاله اميد

تنش نيرو گرفت و در دلش نور خدا تابيد

چو ديد آن حاصل كون و مكان و لطف سرمد را

دو چشمش برق زد تا ديد رخشان چهر احمد را

اگر بينم روزي در جهان نام محمد نيست...

"مهدی سهیلی"

اللهم عجل لولیک الفرج

برقرار باشید و بهاری

^{التماس دعا}

صلی الله علیک یا ابا المهدی(عج)

                          ای مقتدای نیکی ها و خوبی ها!

          این خاک خشک و عطش ناک، میزبان خوبی برای روح 

                                عرش نشین تو  نبود...

          و میله های سرد زندان و زنجیرهای دست و پایت نیز...

                   تاب دیدن این همه بی رحمی را نداشت.

              مناجات های نیمه شب و سجده های طولانی ات...

               شب های ظلمانی زندان را با سحر پیوند می داد

            و هر دل مرده ای را به نسیم بهشتی مژده می بخشید.

               سلام بر تو که از دامان خاک به افلاک پر کشیدی.

           به امید روزی که آفتاب ظهورش از پس سال های غیبت...

                   بیرون آید تا غم از دست دادن پدر خود را...

                   بر سینه مالامال از درد شیعیان هموار نماید.

                                       انشا الله

مهدي جان(عج):

اي با توگشته گويا، آوا، نوا، ترانه

از بهر با تو بودن، دارد دلم بهانه

تر گشته دفتر من، از مثنوي چشمم

كي شاعري سروده، چون چشم من ترانه

هر شب به ياد رويت، خواندم نماز باران

وقتي كه استجابت، زد در دلم جوانه

طرح دوباره‌اي زد، رنگين كمان خود را

از چشم شرجي من، درياي بيكرانه

چون شعله‌هاي آتش، احساس غربت من

با هر نفس كشيدن، از دل كشد زبانه

در راه تو نشاندم، فانوس ديده‌ام را

شايد شبانه آيي، اي دلستان! به خانه

هر روز همچو مجنون، آواره‌ام به صحرا

هر شب تو را سرودم، با گرية شبانه

وقتي بهار چشمت، مي‌خواندم به گلشن

كي بلبل دل من، دارد هواي لانه

از جذر و مد چشمم، وصل و فراق پيداست

از غيبت و حضورت، بهتر از اين نشانه؟

اي عقل سبز عاشق، سرخ از بيان حسنت

روح غزل! كه كردي در سينه آشيانه

شايد شبي بيايي، در بزم انتظارم

تقديم تو نمايم، يك شعر عاشقانه

پيوسته مي‌تراود، بر قلب زار عاشق

شهادت هشتمين شجره طيبه،حضرت امام رضا(ع) را خدمت ساحت

مقدس حضرت ولي عصر (عج) و تمامي رهپويان و عاشقان حضرتش

 تسليت عر ض ميكنم...

اللهم عجل لوليك الفرج

التماس دعا

در تورات و برخى كتب آسمانى «احمد» ناميده شده است. آمنه، دختر وهب، مادر حضرت محمد (ص) پيش از نامگذارىِ فرزندش توسط عبدالمطلب به محمّد، وى را «احمد» ناميده بود.

كنيه: ابوالقاسم و ابوابراهيم.

القاب: رسول اللّه، نبى اللّه، مصطفى، محمود، امين، امّى، خاتم، مزّمل، مدّثر، نذير، بشير، مبين، كريم، نور، رحمت، نعمت، شاهد، مبشّر، منذر، مذكّر، يس، طه‏ و... .

منصب: آخرين پيامبر الهى، بنيان‏گذار حكومت اسلامى و نخستين معصوم در دين مبين اسلام.

تاريخ ولادت: روز جمعه، هفدهم ربيع الاول عام الفيل برابر با سال 570 ميلادى (به روايت شيعه). بيشتر علماى اهل سنّت تولد آن حضرت را روز دوشنبه دوازدهم ربيع الاول آن سال دانسته‏اند.

عام الفيل، همان سالى است كه ابرهه، با چندين هزار مرد جنگى از يمن به مكه يورش آورد تا خانه خدا (كعبه) را ويران سازد و همگان را به مذهب مسيحيت وادار سازد؛ اما او و سپاهيانش در مكه با تهاجم پرندگانى به نام ابابيل مواجه شده، به هلاكت رسيدند و به اهداف شوم خويش نايل نيامدند. آنان چون سوار بر فيل بودند، آن سال به سال فيل (عام الفيل) معروف گشت.

محل تولد: مكه معظمه، در سرزمين حجاز (عربستان سعودى كنونى).

نسب پدرى: عبدالله بن عبدالمطلب (شيبة الحمد) بن هاشم (عمرو) بن عبدمناف بن قصّى بن كلاب بن مرّة بن كعب بن لوىّ بن غالب بن فهر بن مالك بن نضر (قريش) بن كنانة بن خزيمة بن مدركة بن الياس بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان.

از پيامبر اسلام(ص) روايت شده است كه هرگاه نسب من به عدنان رسيد، همان جا نگاه داريد و از آن بالاتر نرويد. اما در كتاب‏هاى تاريخى، نسب آن حضرت تا حضرت آدم(ع) ثبت و ضبط شده است كه فاصله بين عدنان تا حضرت اسماعيل، فرزند ابراهيم خليل الرحمن(ع) به هفت پشت مى‏رسد.

مادر: آمنه، دختر وهب بن عبد مناف.

اين بانوى جليل القدر، در طهارت و تقوا در ميان بانوان قريشى، كم‏نظير و سرآمد همگان بود. وى پس از تولد حضرت محمّد(ص) دو سال و چهارماه و به روايتى شش سال زندگى كرد و سرانجام، در راه بازگشت از سفرى كه به همراه تنها فرزندش، حضرت محمّد(ص) و خادمه‏اش، ام ايمن جهت ديدار با اقوام خويش عازم يثرب (مدينه) شده بود، در مكانى به نام «ابواء» بدرود حيات گفت و در همان جا مدفون گشت.

و چون عبدالله، پدر حضرت محمد(ص) دو ماه (و به روايتى هفت ماه) پيش از ولادت فرزندش از دنيا رفته بود، كفالت آن حضرت را جدش، عبدالمطلب به عهده گرفت. نخست وى را به ثويبه (آزاد شده ابولهب) سپرد تا وى را شير دهد و از او نگه‏دارى كند؛ اما پس از مدتى وى را به حليمه، دختر عبدالله بن حارث سعديه واگذار كرد. حليمه گرچه دايه آن حضرت بود، اما به مدت پنج سال براى وى مادرى كرد.

مدت رسالت و زمامدارى: از 27 رجب سال چهلم عام الفيل (610 ميلادى)، كه در سن چهل سالگى به رسالت مبعوث شده بود، تا 28 صفر سال يازدهم هجرى، كه رحلت فرمود، به مدت 23 سال عهده‏دار امر رسالت و نبوت بود. آن حضرت علاوه بر رسالت، به مدت ده سال امر زعامت و زمامدارى مسلمانان را پس از مهاجرت به مدينه طيبه بر عهده داشت.

تاريخ و سبب رحلت: دوشنبه 28 صفر، بنا به روايت بيشتر علماى شيعه و دوازدهم ربيع الاول بنا به قول اكثر علماى اهل سنّت، در سال يازدهم هجرى، در سن 63 سالگى، در مدينه بر اثر زهرى كه زنى يهودى به نام زينب در جريان نبرد خيبر به آن حضرت خورانيده بود. معروف است كه پيامبر اسلام(ص) در بيمارىِ وفاتش مى‏فرمود: اين بيمارى از آثار غذاى مسمومى است كه آن زن يهودى پس از فتح خيبر براى من آورده بود.

محل دفن: مدينه مشرفه، در سرزمين حجاز (عربستان سعودى كنونى) در همان خانه‏اى كه وفات يافته بود. هم اكنون مرقد مطهر آن حضرت، در مسجد النبى قرار دارد.

هلا روز و شب فانى چشم تو

 دلم شد چراغانى چشم تو

 به مهمان، شراب عطش مى‏دهد

 شگفت است مهمانى چشم تو

 بنا را بر اصل خمارى نهاد

 ز روز ازل بانى چشم تو

 پر از مثنويهاى رندانه است

 شب شعر عرفانى چشم تو

 تويى قطب روحانى جان من

 منم سالك فانى چشم تو

 دلم نيمه شب‏ها قدم مى‏زند

 در آفاق بارانى چشم تو

 شفا مى‏دهد آشكارا به دل

 اشارات پنهانى چشم تو

 هلا توشه راه دريادلان

 مفاهيم طولانى چشم تو

 مرا جذب آيين آيينه كرد

 كرامات نورانى چشم تو

 از اين پس مريد نگاه توام

 به آيات قرآنى چشم تو!

اللهم عجل لوليك الفرج

برقرار باشيد و بهاري

این نجوای عاشقانه تقدیم به مریدان عشق حضرت عباس(ع) با تشکر از دوست عزیز آقا سید علیرضا ی عزیز(نجوای شاکی):

http://leghae-yar.persiangig.com/video/ya-abbas.swf

التماس دعا