خدایا مرا به عقاب خود ادب مفرما،و به مجازات عملم،به مکر و حیله ات ،به عقوبت ناگهانیت غافلگیر مکن(به عقوبت پنهانی ات که در حد فهم من نیست)و مبتلا مگردان، ای خدا کجا خیری توانم یافت در صورتیکه خیر جز پیش تو نیست؟و از کجا راه نجاتی خواهم جست و حال آنکه جز به لطف تو نجات میّسر نیست؟

ای خدا نه آنکس که نیکوکار است از یاری تو و لطف و رحمتت مستغنی است و نه آنکه بدکار است و بر حکم تو بی باکی کرده است و به راه رضا و خوشنودیت نرفته ،از قدرتت بیرون است. ای ربّ من ،ای ربّ من،ای ربّ من.

من تو را به تو شناختم،و تو مرا به وجود خود دلالت فرمودیو بسوی خود خواندی و اگر تو نبودی من نمی دانستم تو چیستی؟(اگر تو معرفت را در من اشراق نمیکردی،من خداشناس نمی شدم)ستایش خدای را که من او را می خوانم و او اجابت میکند و هر چند وقتی که او مرا می خواند،کُندی و کاهلی می کنم و ستایش خدای را که چون از او چیزی در خواست کنم به من عطا کند و هر چند هنگامی که او از من قرض می خواهد(قرض الحسنه و صدقه بر بندگان فقیرش می طلبد) من بُخل می ورزم و ستایش خدای را که برای هر حاجتی هر گاه او را خواستم ندا خواهم کرد،و هر وقتی برای راز و نیاز با او خلوت توانم کرد و بدون هیچ واسطه و شفیع،حاجتم را روا می سازد.

سپاس خدای را که تنها او را به دعا می خوانم ،نه غیر او را و اگر غیر از او حاجت می خواستم ،دعایم مستجاب نمیکرد و سپاس خدای را که به او چشم امید دارم ،نه به غیرِ اوو اگر به غیرش امید داشتم ،مرا ناامید می گردانید ،ستایش خدای را که مرا به حضرتش واگذاشت و گرامی ام داشت و به غیرش وا نگذاشت تا خوارم گرداند .وستایش خدای را که با من اظهار کمال و دوستی فرمود به آنکه از من بی نیاز بود و سپاس خدای را که از خطا و گناهانم ،حلم و بردباری کرد ،چنانکه گویی گناهی از من سر نزده است ،پس خدای من ،پیشم محبوبترین موجوداست و به حمد و ستایش من او سزاوارتر از همه ی عالم است.